نوشت :

     صدایی از ژرف می آید و بغض های راه گلو بسته را می گشاید و اینگونه ناله به گوش می رسد ، که خسته است آن دلی که بار  ها لگد کوب شده و خواهد شد ، بیشتر از این ، بعد ها .

و ذهنی آشفته و درگیر که بیشتر به زباله دان می ماند ؛ و بوی تعفن پس مانده های عقایدی که هر کس رسید ، مشتی از ان را به  داخل اش ریخت و این میان چیز هایی که احتمالا تازه بودند و قابل استفاده هم کم کم دارند فاسد می شوند .

و جماعتی که دور و برشان هستی و دور و برت می پلکند و همیشه خنده هایی که ممتد به سویشان پرتاب میکنی را شادمان با خود این سو و آن سو می برند که چه خوب است که فلانی خوب است ، لیکن ، خستگی و فشارها ، نهان در وجودت .

آشکار نمیشود ، بهتر.

خوب ای ؟

شکر خدا ، خوب ام .

گناه کبیره است دروغ ، اما مکدر نکن احوالشان را که چه سود؟

که می فهمد؟

میدانی؟

شکر ، شکر که آنچنان آسمان و زمین ات به هم دوخته است که حالا به آهستگی صدای تِق تِق شکستن استخوان های دنده ات شنیده میشود.

صدایی در نمی آید ، حق چیست ، نمی دانم

نمیخواهم

نه

لاشه را نمیتوان تکان داد ، پا یاری نمی کند ، خسته

چه خوب که هنوز زنده ام ، اگرنه این پای نا فرمان ،آن موقع چه میکرد؟!

چه خوب که هنوز زنده ام؟ چه خوب؟

خوب است ؟

ندانم

نه

ناز دست را هم برای نوشتن باید کشید ، دست هم یاری نمیکند پس بگذر  [...]

دکتر شریعتی می گوید :

رنج تلخ است ولی وقتی آن را به تنهایی می کشیم

تا دوست را به یاری نخوانیم،

برای او کاری می کنیم و این خود دل را شکیبا می کند،

و طعم توفیق را می چشاند.

و چه تلخ است لذت را "تنها" بردن؛

و چه زشت است زیبایی ها را تنها دیدن؛

و چه بدبختی آزاردهنده ای ست "تنها" خوشبخت بودن؛

در بهشت تنها بودن سخت تر از کویر است.

در بهار هر نسیمی که خود را بر چهره ات می زند یاد " تنهایی " را در سرت زنده میكند.

" تنها " خوشبخت بودن خوشبختی ای رنج آور و نیمه تمام است .

" تنها " بودن ، بودنی به نیمه است

و من برای نخستین بار در هستی ام رنج "تنهایی" را احساس کردم

...

اين رسم روزگار شده؛ خوب خوبا هم وقتي كم ميارن حاضر ميشن مثل يه

 پل از روت عبور كنن. حالا اينجا يقه كي رو بگيريم ؟ امان از دل ... به پل

 شدن هم راضي هستم خدايا بخاطر تو!

چه توان كرد كه از ماست كه بر ماست

بي خيال همه آدميان  بي کسي را عشق است.

اینو تو یه وبلاگ خوندم...